วันเสาร์ที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2554

ปิ๊งป่องตอนที่ 13 : บางมุมที่น่ามอง - ใบพัด : ถึงเขาเหลียงซาน อวสาน

สิ่งที่ปิ๊งป่องได้เจอ เป็นบทความของนักคิดท่านหนึ่ง "การนำช้างซึ่งเป็น!ใหญ่ และมีพละกำลังมาก มาทำให้เชื่องนั้นไม่ใช่เรื่องยาก" ปิ๊งป่องเล่าทั้งๆ ที่คนขับเกวียนไม่อยากฟัง "เริ่มจากการนำมันมาฝึกตั้งแต่เล็กๆ ผูกขาของมันไว้กับต้นไม้ใหญ่ ให้มันขยับไปไหนไม่ได้ ...ด้วยความที่ลูกช้างยังตัวเล็กและยังมีแรงไม่มาก แม้มันจะพยายามเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหลุดออกจากเชือกที่ผูกมันไว้ สิ่งที่ลูกช้างกำลังถูกสอนคือ มันไม่สามารถหลุดจากเชือกที่ผูกมันไว้ได้ และมันไม่อาจจะทำอะไรสำเร็จได้ด้วยตัวมันเอง" ปิ๊งป่องเล่าต่อว่า "กระทั่งมันโตขึ้น แม้เราจะแค่ผูกมันไว้กับกิ่งไม้เล็กๆ มันก็ไม่คิดจะหนีไปไหน เพราะมันไม่เชื่อว่าจะสามารถหลุดจากเชือกที่ผูกมันไว้ได้" สิ่งที่ผูกช้างเอาไว้ไม่ใช่เชือกที่ผูกรัดขาของมัน ทว่าเป็นความคิดที่ถูกผูกเอาไว้จนไม่กล้าที่จะทำอะไรได้ด้วยตนเอง เช่นเดียวกับความฝันของคนจำนวนไม่น้อยที่ถูกพันธนาการไว้ จนไม่กล้าที่จะออกเดินไปตามทางที่ตนเองต้องการจะเดิน ทั้งที่บางทีสิ่งที่มัดเราไว้มันเป็นแค่กิ่งไม้เล็กๆ ที่หักโค่นได้อย่างง่ายดายด้วยพละกำลังแห่งความ มุ่งมั่น ไม่ง่ายนักที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งซึ่งมีความฝันที่จะฝ่าฝันไปเดินทางถึงจุดหมาย ของเขา และแม้จะไม่ได้สมบัติ หรือคัมภีร์อะไรติดมือมาเลย แต่เขาไม่ได้ "มือเปล่า" หรอก อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่าฝันของเขามิได้อยู่ที่ "จุดหมาย" ทว่าอยู่ที่ "กระบวนการ" และ "สมบัติ" ที่เขาเก็บเกี่ยวมาตลอดเส้นทางนั้นก็มีค่ายิ่ง ! ที่ยากกว่าความลำบากของการเดินทางคือ ความกล้าที่จะออกเดินทาง คุณล่ะครับ มีฝันที่อยากจะทำแล้วยังไม่ได้ทำหรือเปล่า...ชีวิตมนุษย์จริงๆ แล้วสั้นนิดเดียวเอง จะรอให้ฝันเป็นจริงเมื่อไหร่กัน ออกเดินทางกันเถอะ ไม่ต้องไปถึงเหลียงซานหรอก เอาแค่ให้หลุดจากนายกิ่งไม้เล็กๆ ที่ผูกเราไว้ก็พอ !


ความดีความชอบขอมอบแด่ คุณใบพัด ผู้จักการรายสัปดาห์แต่งเรื่องดีๆแบบนี้มาให้อ่านกัน

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แนะนำ ติชมจ้า