วันพฤหัสบดีที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2554

ปิ๊งป่องตอนที่ 13 : บางมุมที่น่ามอง - ใบพัด : ถึงเขาเหลียงซาน

บางมุมที่น่ามอง - ใบพัด : ถึงเขาเหลียงซาน

Friday, July 25, 2003

โดยMGR ONLINE

และแล้วการเดินทางตลอดหลายเดือนของปิ๊งป่องก็สิ้นสุดลง ! "เขาเหลียงซาน" อันเป็นจุดหมายสูงสุด อยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้วตอนนี้ ภาพที่เขาเห็น ต่างจากที่คิดไว้มาก มันหาได้สูงชันเทียมฟ้า หรือหาได้งดงามราวภาพวาดไม่ เหลียงซานที่เขาเห็นเป็นเพียงภูเขาลูกธรรมดาๆ ที่รกไปด้วยพรรณไม้ ทว่าก็งามตามอย่างที่ธรรมชาติสรรสร้างไว้ สิ่งที่เขารับรู้ได้คือ พลังแห่งอุดมการณ์ และความฝันที่ปกคลุมอยู่อย่างหนาแน่นบริเวณนั้น

คนขับเกวียนละทิ้งวิถีแห่งทุ่งนา สู่ความหวังที่จะค้นพบสมบัติ... ปิ๊งป่องละทิ้งครอบครัวอันเป็นที่รัก เพื่อตามฝันที่จะได้เหยียบเขา เหลียงซานก่อนวัย 30 จะมาเยือน... ถึงวันนี้ความฝันของทั้งหนุ่มใหญ่ และหนุ่มน้อยก็จะบรรลุเสียที ระหว่างทางขึ้น พวกเขาพบกับร้านค้ามากมายที่มาตั้งขายเหล้ายาปลาปิ้งให้กับนักแสวงโชคที่ขึ้นไปบนนั้นไม่เว้นแต่ละวัน "ให้มันได้อย่างนี้สิ ! ยังอุตส่าห์มีคนมาแสวงหาผลประโยชน์จากนักเดินทางตามฝันอีก ไม่รู้หรือยังไงว่าตัวเองอยู่ใกล้ความฝันขนาดนี้แล้ว" คนขับเกวียนบ่น "บางคนต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเดินทางมาถึงจุดนี้

ขณะที่พออยู่ใกล้ความฝัน พวกนักขายเหล่านั้น กลับไม่คิดที่จะคว้ามันไว้" "อย่าไปว่าเขาเลยท่าน ไม่จำเป็นไม่ใช่หรือ ที่ความฝันของเรากับของเขาจะต้องเป็นสิ่งเดียวกัน" ปิ๊งป่องบอก เดินทางต่อไปอีกราวครึ่งวัน เขาก็สวนกับชายคนหนึ่งที่ลงมาพร้อมกับ!บสมบัติขนาดใหญ่ "เห็นไหมปิ๊งป่อง ข้างบนมีสมบัติอย่างที่ข้าหวังจริงๆ ด้วย" คนขับเกวียนสะกิดให้ปิ๊งป่องดูรถลากของชายคนนั้น พร้อมๆ กับเร่งฝีเกวียนเพื่อถึงจุดหมายอย่างใจระทึก และไม่นานเขาก็พบกับชายหญิงอีกคู่ที่เดินสวนมาพร้อมกับสุดยอดคัมภีร์วิชายุทธ์ "เป็นอย่างที่ข้าว่าไว้ไหม สมบัตินำมาสู่ความร่ำรวย วิทยายุทธ์นำมาสู่ชื่อเสียงเกียรติยศ นักเดินทางที่มาที่นี่จะได้มันไป" คนขับเกวียนพูดไปยิ้มไป

ขณะที่คนเขียนกลับพิมพ์ไปบ่นไป "...ความร่ำรวยก็จะนำไปสู่เกียรติยศ ขณะเดียวกัน เกียรติยศ ก็นำไปสู่ความร่ำรวย ...คนส่วนใหญ่เชื่ออย่างนั้น แต่ลึกๆ แล้ว ปลายทางก็คือความสุขใช่ไหมล่ะ!" เมื่อถึงยอดเขา เขาพบกับ "ถ้ำ" อยู่หลายถ้ำ ที่มีไว้สำหรับให้นักเดินทางเสี่ยงโชคเข้าไปภายใน พวกเขาอธิษฐานแล้วเดินแยกกันเข้าไปในถ้ำ ครึ่งชั่วโมงต่อมา คนขับเกวียนออกมาพร้อมกับ!บสมบัติอย่างที่หวังไว้ ส่วนปิ๊งป่องยังไม่กลับออกมา เขาเลยนั่งนับสมบัติรอเด็กหนุ่มไปพลางๆ ถัดจากนั้นไม่นาน ปิ๊งป่องกลับมา พร้อมกับมือเปล่าๆ ! "กลับบ้านกันเถอะท่าน คิดถึงบ้านเต็มทีแล้ว" เด็กหนุ่มยิ้ม แล้วชิงพูดก่อนที่จะคนขับเกวียนจะถาม แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ถูกยิงด้วยคำถามอย่างที่พวกเราอยากรู้กันอยู่ดี ...อธิษฐานอะไร? เข้าไปในถ้ำแล้วเจออะไรบ้าง?

แล้วทำไมออกมามือเปล่า? "กลับบ้านกันเถอะ เอาไว้จะเล่าให้ฟังระหว่างทางละกัน" ขาลงมักจะเร็วกว่าขาขึ้นเสมอ พวกเขาใช้เวลาไม่มากนักกับการลงจากเขา เมื่อถึงด้านล่างปิ๊งป่องจึงเริ่มพูด "ในถ้ำมีคู่มือเลี้ยงช้างน่ะท่าน" "หา ! เดินทางมาแรมเดือน ท่านได้แค่คู่มือเลี้ยงช้างเนี่ยนะ แล้วอยู่ไหนล่ะ ขอข้าดูหน่อยซิ" "ข้าไม่ได้หยิบมาด้วยหรอก เอาไว้ให้นักเดินทางคนอื่นไว้อ่านดีกว่า" "ว่าไงนะ ไม่ได้หยิบมา ! แล้วที่อุตส่าห์ลำบากเดินทางมาหลายเดือนจะมีประโยชน์อันใดเล่า" "ฟังข้าละกัน"

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แนะนำ ติชมจ้า