วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

ปิ๊งป่องตอนที่ 7 : บางมุมที่น่ามอง - ใบพัด : คนบ้า จบตอน

"จอร์จจ..."

"ข้าล่ะปวดหัวกับมันจริงๆ มีลูกชายคนเดียวก็พึ่งพาอะไรไม่ได้ ฮือ ฮือ" นางพยายามเอาหัวโขกพื้น

ก่อนจะได้เห็นใครบาดเจ็บล้มตายไปต่อหน้า ปิ๊งป่องควานมือลงห่อผ้าทันที

สิ่งที่เขาหยิบขึ้นมาคือ แว่นตากระดาษที่ใช้ดูหนังสามมิติ ที่ข้างหนึ่งแดงข้างหนึ่งน้ำเงิน

เขาส่งมันให้แม่เฒ่าสวม เพราะนึกในใจว่ามันน่าจะช่วยให้เธอมองเห็นลูกชาย ของเธอได้ "ใกล้ชิด" ขึ้น เหมือนที่เขาเคยใช้ดูหนังสามมิติตอนเด็กๆ โดยลืมคิดไปว่า เพียงแค่สวมแว่นสามมิติแล้ว ใช่ว่าจะได้เห็นภาพ "ใกล้ชิด" เสมอไป

คนขับเกวียนซึ่งดูเหตุการณ์อยู่ก็ได้แต่นึกศรัทธาในตัวของปิ๊งป่อง (แต่ไม่ได้คิดแบบปิ๊งป่อง) เพราะหยิบของในห่อผ้าขึ้นมาทีไรก็แก้ไขวิกฤตได้ทุกครั้ง (แต่ปิ๊งป่องไม่เคยคิด)

ลูกชายของยายเฒ่า ทำให้เขานึกถึงเรื่องเล่าของฝรั่งเรื่องหนึ่ง "ป้าครับนั่งพักให้สบายก่อนนะ แล้วฟังข้า กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..." ทุกคนต่างจัดที่จัดทางเตรียมฟังนิทานกันอุตลุด

...มีพ่อมดตนหนึ่งต้องการจะทำลายอาณาจักรของพระราชา (สามารถเปลี่ยนเป็นฮ่องเต้ได้แล้วแต่รสนิยม) เขาเอายาพิษใส่ลงในบ่อซึ่งประชาชนใช้ดื่ม ใครก็ตามที่ดื่มน้ำนั้นก็จะกลายเป็นบ้าในทันที รุ่งเช้าปรากฏว่าคนกลายเป็นบ้ากันหมดเพราะดื่มยาพิษเข้าไป เว้นแต่พระราชาและราชวงศ์ที่มีบ่อน้ำอีกแห่งต่างหาก ซึ่งพ่อมดใส่ยาพิษไม่ได้

พระราชาห่วงประชาชนมาก จึงออกคำสั่งหลายประการให้ปกป้องสุขภาพของราษฎร แต่ตำรวจและข้าราชบริพารหลายคนได้ดื่มยาพิษเข้าไป จึงพากันคิดว่า คำสั่งของพระราชาเป็นสิ่งเหลวไหล และไม่ยอมทำตาม ขณะเดียวกัน คนก็คิดว่าพระราชาบ้าไปแล้ว ถึงได้ออกคำสั่งไร้เหตุผล ต่างรวมตัวกันขับไล่ให้สละราชสมบัติ

พระราชารู้สึกสิ้นหวัง จึงเตรียมตัวสละราชสมบัติ แต่พระราชินีห้ามไว้ และเสนอความเห็นว่า "เราไปดื่มน้ำจากบ่อของประชาชนกันเถอะ จะได้เป็นเหมือนอย่างเขา"

เมื่อดื่มน้ำพิษเข้าไป ทั้งสองก็มีอาการบ้า พูดไม่รู้เรื่องเหมือนกัน ประชาชนรู้สึกผิด เห็นว่าพระราชามีไหวพริบ และควรเป็นกษัตริย์ต่อไป ประเทศของพระองค์ก็ดำรงต่อมาอย่างสันติสุข แม้ประชาชนในประเทศจะมีอาการแปลกๆ กว่าประเทศเพื่อนบ้านก็ตาม (เวรอนิกา ขอตาย,เปาโล โคเอโย)

...พอนิทานจบ ดูเหมือนยายเฒ่าจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ก็ยังไม่สนิทดี เขาจึงพูดต่อ ขณะที่เด็กๆ และจอร์จ หลับไปกันหมดแล้ว "ป้าลองเอามือปิดแว่นทีละข้างดูสิ แล้วบอกผมว่าป้าเห็นอะไร"

"...พอปิดข้างสีแดงป้าก็เห็นทุกอย่างเป็นสีน้ำเงิน แต่ถ้าปิดอีกข้างก็เป็นสีแดงไปหมด"

"นั่นแหละป้า คือวิธีที่คนเราใช้มองกัน บางทีไม่ใช่แค่เอาแว่นสีแปลกๆ มาใส่มอง ยังปิดตาให้เห็นสีเพี้ยนไปเสียอย่างนั้น...คราวนี้ป้าลองถอดแว่นออกสิครับ แล้วบอกผมอีกครั้งว่าเห็นอะไร"

"ป้าเห็นลูกของป้าชัดขึ้นจ้ะ !" n

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แนะนำ ติชมจ้า