วันจันทร์ที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2553

ปิ๊งป่องตอนที่ 7 : บางมุมที่น่ามอง - ใบพัด : เด็กปากเหม็น

การ์ตูนของคุณใบพัดที่เขียนลง ผู้จัดการรายสัปดาห์เมื่อหลายปีก่อน ผมชอบมากเลยเอามาโพสไว้ครบั เพราะหาอ่านไม่ได้อีกแล้ว


Friday, June 06, 2003

โดยMGR ONLINE


ไม่อ่าน แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าปิ๊งป่องมีห่อผ้าวิเศษที่พอมีเหตุคับขันทีไร ของที่หยิบขึ้นมาก็ช่วยให้รอดพ้นได้ทุกทีไป

ตอนก่อน สามารถกลับไปอ่านได้ใน www.manager.co.th รายสัปดาห์

ก็ อยากให้รู้ว่าคนขับเกวียนเป็นเพื่อนร่วมจุดหมายที่ปิ๊งป่องอาศัยเกวียนไปด้วย และเป็นเจ้าของ 'จอร์จ' วัวที่ได้ชื่อตามเสียงร้องของมัน

รู้เรื่อง แน่ๆ เพียงแค่ลองอ่านดู

............................................

'น้ำมาปลากินมด พอน้ำลด แล้วเกิดอะไรขึ้น'

'มดก็กินปลาน่ะสิ'

'ผิด ! พอน้ำลดก็...ก็...ก็ ตอผุดไง'

ปิ๊งป่องหัวเราะคิกคักขำมุขตัวเองระหว่างเดินตามคนขับเกวียน และจอร์จ(ชื่อวัว) ลงไปพักที่ริมลำธาร แล้วค่อยออกเดินทางสู่เขาเหลียงซานต่อ

ใครๆ ก็รู้ว่าลำธารในยามน้ำหลากนั้น น่าเล่นเป็นที่สุด ใครจะอดใจไม่ลงไปสัมผัสกับความชื่นฉ่ำของธรรมชาติไหว ทั้งสามเลยกระโจน ลงน้ำทันทีที่จอดเกวียนเสร็จ (เอ่อ... จอร์จ นายก็เอากะเขาด้วยเหรอ)

นี่เป็น 'ช่วงเวลาแห่งความสุข' ที่ไม่ต้องไปหาตามร้านอาหารร้านไหน ปิ๊งป่องขี่จอร์จแล้วกวักน้ำใส่คนขับเกวียนอย่างสนุกสนาน จนหยุดคิดถึงบ้านไปได้ชั่วขณะ

ระหว่างที่สามหน่อกำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานนั้น มีเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนแอบซุ่มดูพวกเขาอยู่ในกอหญ้ารกๆ ใกล้กับลำธาร

'พวกถ้ำมองชัวร์' คนเขียนคิด

...ผิดแล้วคนเขียน

พวกถ้ำมองที่ไหนจะวิตถารขนาดมาแอบดูคนเล่นน้ำกับวัวแก้ผ้า...มันมีตรงไหนให้เซ็กซี่ เหรอ

หลังเงาดำที่ว่าเดินออกมาจาก 'ถ้ำ' ที่ไว้ใช้ซุ่มมองแล้ว ภาพของเด็กชายในทรงกะลาครอบคนหนึ่ง วัยขนาดน้องพลับตอนเทปชุดแรกก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับผ้าปิดปาก และหินถ่วงน้ำที่จะใช้เป็นอุปกรณ์ฆ่าตัวตาย

เขาเดินอุ้มหินมาอีกทางคอยระวังไม่ให้พวกปิ๊งป่องเห็น เพื่อเตรียมปลิดชีวิตตนเอง อย่างสงบ

'จอร์จ...' เจ้าจอร์จร้องขึ้นมา เพราะเหลือบไปเห็นเด็กชายคนที่ว่า กำลังจะโยนหินถ่วงตัวเองลงน้ำ ทั้งหมดเลยรีบเข้าไปช่วยเหลือ (ช่วยให้รอดนะ ไม่ได้ช่วยให้ตายเร็วขึ้น)

คนขับเกวียนเข้าล็อกตัว ขณะที่ปิ๊งป่องแก้เชือกที่มัดไว้กับหินออก แล้วคนขับเกวียนทำหน้าดุแล้วพูดเสียงดังว่า 'ทำไมเจ้าถึงคิดโง่ๆ เช่นนี้ ฆ่าตัวตายแล้วอะไรมันจะดีขึ้นมา !'

ไม่ใช่เพราะเด็กใช้ผ้าปิดปากอยู่จึงไม่ตอบอะไร แต่เป็นเพราะเขาไม่พูดอะไรเลยต่างหาก เอาแต่ร้องไห้เป็นเผาเต่า

'แล้วนี่อะไร เอาผ้ามาปิดปากทำไม ...รึว่าเจ้าติดซาร์สจึงต้องมาคิดสั้นอย่างนี้' ...คนขับเกวียนคลายมือที่รัดเด็กชายออก แล้วดูท่าทางที่เด็กพยายามสื่อออกมาอย่างสนใจ

เด็กผ้าปิดปากหยิบกระดาษและพู่กันขึ้นมา พร้อมกวักมือ เรียกพวกปิ๊งป่องมาดู

'โถ...เจ้าพูดไม่ได้หรอกหรือ' คนขับเกวียนอุทาน

'ท่าน ปล่อย ให้ ข้า ตาย เถอะ'เด็กผ้าปิดปากเขียนตัวบรรจงเต็มบรรทัด

'ข้า ไม่ ได้ เป็น ซาร์ส' เด็กปาดน้ำตาแล้วเขียนต่อ

'แล้ว ข้า ก็ ไม่ ได้ เป็น ใบ้ !'

'อ้าว ไม่ได้เป็นใบ้แล้วทำไมไม่พูดล่ะ' ปิ๊งป่องถาม

เด็กชายส่ายหน้า ชี้ผ้าปิดปาก แล้วร้องไห้ต่อ

คนขับเกวียนเริ่มโมโห แกกระชากผ้าปิดปากของเด็กออกแล้วบังคับให้เขาพูด พูดสิ...พูดอีกสิคะ

'แน่ ใจ นะ' เด็กชายเขียนถาม เพื่อยืนยัน ก่อนที่ทุกคนจะพยักหน้า ยอมรับ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แนะนำ ติชมจ้า