วันอาทิตย์ที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2553

ตอนที่ 5 บางมุม ที่น่ามอง - ใบพัด : ช่วยจอร์จ!

Friday, May 23, 2003

โดยMGR ONLINE


ใครเป็นใครกันบ้าง

ปิ๊งป่อง : หนุ่มน้อยผู้คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชาย ออกเดินทางพร้อมห่อผ้าที่พ่อมอบให้โดยไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ภายใน แต่พอหยิบใช้ยามคับขัน ก็รอดพ้นไปได้ทุกที

คนขับเกวียน : เพื่อนร่วมทางที่ปิ๊งป่องขออาศัยเกวียนไปสู่จุดหมายร่วม คือ เขาเหลียงซาน

จอร์จ : วัวที่ได้ชื่อตามเสียงที่มันร้อง

ใบพัด : คนเขียนเรื่องเป็นตอนๆ แบบไม่ต้องอ่านก่อนก็รู้เรื่อง (แต่ที่ www.manager.co.th 'รายสัปดาห์' มีให้อ่านย้อนหลังฟรีนะ)

คนอ่าน : น่ารัก

..........................................

ป้ายเตือน 'ห้ามให้อาหาร!!'ที่ติดอยู่หน้ากรงในสวน! นั้นมีไว้เพื่อป้องกันไม่ให้!ได้รับอันตราย แต่งานนี้ เสือที่ไล่ตามพวกปิ๊งป่องอยู่คงอยากให้มีใครมาติดป้ายเตือนอยู่เหมือนกันว่า 'ห้ามให้สิ่งที่ไม่ใช่อาหารกับ!!' เพราะถุงก๊อบแก๊บ ที่เจ้าชายปิ๊งป่องทิ้งเอาไว้ ได้เข้าไปอยู่ในคอพยัคฆ์ ร้ายหิวโซตัวเป็นอันเรียบร้อย

'โฮก...ก๊อบแก๊บ ก๊อบ โฮก... แก๊บ' เสียงคำรามของเสือโคร่งโชคร้ายที่พยายามเปล่งออกมาฟังดูแล้วน่าอนาถใจยิ่งนัก แม้จะมีเสียงออกมาบ้าง แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีถุงต้นเสียงหลุดตามออกมา

ตอนนี้มันไม่มีอารมณ์ไล่ตามใครอีก ได้แต่เดินทอดอาลัยกลับไปยังศาลเจ้าร้างที่ 'เจ้าของ' ของมันพำนักอยู่ หวังใจให้ท่านช่วย 'ล้วงคอ' ให้

....................................

คนขับเกวียน วัว(ชื่อจอร์จ) ปิ๊งป่อง รวมทั้งหญิงสาวที่กำลังอุ้มทารกน้อย วิ่งหนีเสืออย่างไม่คิดชีวิต(เพื่อให้ยังมีชีวา) อย่างไม่เพลาฝีเท้า ทั้งๆ ที่เสือมันหยุดไล่ตั้งแต่เผลอกินถุงเข้าไปแล้ว

พอรู้ว่าวิ่งฟรี(ไปหลายกิโล) และปลอดจากภยันตรายแล้ว ทุกคนจึงทยอยกันเดินขาลากกลับมา ยังเกวียนที่จอดทิ้งไว้แถวกองหินที่ทุกคนหลบพี่เสือก่อนหน้านี้

'เหตุใดจึงพาลูกน้อยมาเดินในป่าเช่นนี้ล่ะ แม่นาง' ปิ๊งป่องเอ่ยถามหญิงสาว

'ข้ามาตามหารองเท้าของข้า'

'รองเท้า!'

นางเล่าให้ปิ๊งป่องฟังว่า ตั้งแต่เด็ก นางเป็นคนที่มีปัญหากับรองเท้า มาตลอด คือ หาที่เหมาะกับนางนั้น ช่างยากเสียเหลือเกิน...

ที่หาได้ง่ายๆ ใส่แป๊บๆ เดี๋ยวก็เจ็บ พอหาเจอคู่ที่คิดว่าจะใส่สบาย ไม่นาน ก็มีเหตุให้ต้องเลิกใส่ ไม่เป็นเพราะเท้านางโตขึ้น ก็เป็นเพราะรองเท้ามันไม่ทน ใส่ซ้ำๆ เพียงไม่นานก็ชำรุดไป

'แล้วรองเท้าที่แม่นางตามหาอยู่ล่ะ' เขาถามต่อด้วยความสนใจ

'อายุมากขึ้น ปัญหาเรื่องเท้ายังไม่โตเต็มที่ก็หมดไป การตัดสินใจเลือกรองเท้าที่เหมาะกับตัวเองจึงเป็นเรื่องง่ายดายมากขึ้น ข้าได้รับรองเท้าคู่นั้นจากคนรักของข้า มันเป็นรองเท้า ที่สวมแล้วสบายที่สุดตั้งแต่ข้าเคยใส่รองเท้ามา ไม่นึกเลยว่าจะมีโชคดีที่ได้สวมใส่รองเท้าที่ดีเช่นนี้ ข้าสวมมันไปไหนมาไหนตลอด แม้กระทั่งมันหายไปแล้วข้างหนึ่ง ข้าก็ยังสวมมันอยู่...'

ระหว่างการสนทนาดำเนินไป เงามืดเข้าปกคลุมป่าบริเวณที่ทั้งหมดยืนอยู่อีกครั้ง พร้อมกับเสียงคำรามของเสือโคร่งตัวเขื่อง 'โฮก...ก๊อบแก๊บ'

1 ความคิดเห็น:

แนะนำ ติชมจ้า