วันพฤหัสบดีที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2553

ตามติดด้วยตอนที่ 4บางมุมที่น่ามอง - ใบพัด : หนีเสือปะ....

Friday, May 16, 2003

โดยMGR ONLINE


4 คำถาม (ยิ้ม)ก่อนอ่าน!

1. ไม่เคยอ่านมาก่อนอะ กลัวอ่านไม่รู้เรื่องน่ะ

ตอบ ไม่ต้องกลัวนะ เรื่องราวจบในตอนน่ะ ไม่ต้องอ่านตอนที่แล้วก็เข้าใจ แต่ถ้าอยากย้อนอ่าน ดูใน www.manager.co.th "รายสัปดาห์" ละกัน หรือเมล์มาหาใบพัดก็ได้นะ

2.อยากรู้จัง "ปิ๊งป่อง" เป็นใครจ๊ะ

ตอบ เด็กหนุ่มจากซัวเถาที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชายจ้ะ หมายใจจะพิชิตเขาเหลียงซานก่อนวัย 30 ออกเดินทางพร้อมห่อผ้าคู่ใจที่พ่อมอบให้ ซึ่งเขาไม่เคยรู้ว่ามีสิ่งใดอยู่ภายใน

3.ห่อผ้ามีไว้ทำไมล่ะ

ตอบ มีของจำเป็นที่พ่อเตรียม ไว้ให้ใช้ในยามคับขัน ทุกชิ้นใช้ได้กับทุกสถานการณ์ด้วยล่ะ

4. ทำไมต้องอ่าน(วะ)

ตอบ ไม่รู้(โว้ย)











........................................

ในบรรดาชื่อของ!ต่างๆ นั้น มี!อยู่กลุ่มหนึ่งที่เราเรียกตามเสียงร้องที่มันเปล่งออกมา

อีกา มันร้อง "กา !" หรือ ตุ๊กแก มันก็ร้อง "ตุ๊กแก" (สันนิษฐานว่าที่มาของรถตุ๊กตุ๊กคงไม่ต่างกัน)

"จอร์จ" วัวของคนขับเกวียนที่เจ้าชายปิ๊งป่องร่วมโดยสารนั้นก็เข้าทำนองเดียวกัน คือ เขาเรียกมันตามเสียงร้อง

"จอร์จจ...." จู่ๆ มันก็ร้องขึ้นมา

"ว่าไงจอร์จหิวเหรอ เอ้านี่...กินซะ" คนขับเกวียนเอื้อมตัวเพื่อส่งหญ้าเข้าปากวัวที่กำลังลากเขาทั้งสองไปสู่จุดหมาย

ระหว่างเส้นทางอันทุรกันดาร ปิ๊งป่อง นึกทบทวนถึงสิ่งที่คนขับเกวียนได้ถามเขาไปเมื่อวันก่อนอีกครั้ง

"เจ้าอยากไปเหลียงซานด้วย เหตุผลอันใดรึ" (เสียงคนขับเกวียนก้องในหัวปิงปองของปิ๊งป่อง)

ณ ตอนนี้ปิ๊งป่องก็ยังหาเหตุผล อะไรมารองรับ "ความอยาก" ของเขาไม่ได้ เขาออกเดินทางก็เพราะเขาอยาก...ก็เท่านั้น "จำเป็นด้วยหรือ ว่าต้องมีเหตุผลที่อยากจะไปให้ถึงจุดหมาย" เขานึก

"แล้วท่านล่ะ ต้องการไปเหลียงซานเพื่ออะไร" ปิ๊งป่องเอ่ยถามคนขับเกวียนบ้างหลังนิ่งเงียบมานาน

เขาหันควับมาทางปิ๊งป่อง "ข้ามันตัวคนเดียว ครอบครัวก็ไม่มี จะมีก็แต่เจ้าจอร์จนี่แหละ ข้าทิ้งไร่นาที่แม้จะทำให้ข้าพอมีอาหารประทังชีวิตไปได้ ทว่าข้าก็หาได้ต้อง การเพียงเท่านั้นไม่ เขาว่ากันว่าบนนั้นมีทรัพย์สมบัติมากมาย ข้าต้อง การที่จะร่ำรวย"

"บอกมาอย่างนี้ ท่านไม่กลัวข้าจะแย่งสมบัติท่านรึ" ปิ๊งป่องลองถาม

"ไม่ต้องห่วงหรอก สมบัติบนนั้นมีมากเสียจนแบกกันไม่ไหวเลยล่ะเจ้า คนที่ข้ารู้จักหลายคนก็เดิน ทางสู่เหลียงซานด้วยจุดประสงค์นี้ แต่เขาเดินเท้าเฉกเช่นเจ้าเมื่อก่อนหน้านี้ ซึ่งข้ามองว่าไม่ฉลาดเท่าไรนัก ข้าจึงเลือกเดินทางด้วยเกวียนที่จะถึงจุดหมายได้เร็วกว่า" แล้วเขาก็เงียบไปพักใหญ่ จนปิ๊งป่องต้องเปลี่ยนมาพูดเรื่องของตัวเองบ้าง ซึ่งคนขับเกวียนก็ไม่ได้อยากฟังเท่าไหร่นัก ปิ๊งป่องหวังให้บรรยากาศบนเกวียนไม่เงียบจนเกินไปนัก

เขาเล่าเรื่องที่ปลูกถั่วงอกแล้วตั้งชื่อให้มัน เรื่องที่เขาบรรจงทาสีบ้านด้วยพู่กันอยู่เป็นเดือนๆ และอะไรต่อมิอะไรอีกหลายเรื่องจนคนขับเกวียนหลับไปต่อหน้าต่อตา "คิก คิกๆ ๆ" ปิ๊งป่องหัวเราะเอามือปิดปาก นึกถึงคำพูดว่า "พูดจนลิงหลับ" พลางนึกถึงท่าทางของลิงที่ขับวัว ที่ถูกเขาพูดกล่อมจนหลับ "คิก คิกๆๆ" ไม่นานเข้าปิ๊งป่องก็หลับคาใบหน้าเปื้อนยิ้มในที่สุด

อืม...ความสุขหาง่ายจังนะ เจ้าชาย

ปิ๊งป่องไม่รู้เส้นทาง จอร์จยิ่งไม่รู้ ส่วนลิง เอ้ย ! คนขับก็หลับไปเสียอีก เกวียนของพวกเขาเลยออกนอกเส้นทางเข้าไปยังป่าทึบข้างทาง ตามที่จอร์จอยากจะให้ไป

คนขับเกวียนสะดุ้งตื่นหลังหลับไปหลายชั่วยาม ขณะนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะหยุดนิ่ง ปิ๊งป่องที่หลับอยู่ พาหนะก็จอดนิ่งเนื่องจาก จอร์จพาทุกคนมาเล็มหญ้าในบริเวณ ที่เขียวครึ้มซึ่งมันชอบเป็นที่สุด "เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ยจอร์จ"

มันทำหน้าฉลาดแล้วตอบว่า "จอร์จ..."

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แนะนำ ติชมจ้า