วันพุธที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2553

ปิ๊งป่องตอนที่ 3 จบ

กรรไกรตัดเล็บอันน้อย คือสิ่งที่ปิ๊งป่องหยิบขึ้นมา

"อ๋อ...ข้านึกออกแล้ว ขอบคุณมากท่านพ่อ" ว่าแล้วปิ๊งป่องก็วิ่งถือกรรไกรตัดเล็บหายเข้าไปที่พุ่มไม้ข้างทาง ปล่อยให้คนขับเกวียนนั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ดูเกวียนและจอร์จที่ขยับไปไหนไม่ได้อย่างหมดหวัง กระทั่งฝนเริ่มซาเม็ด...

เมื่อรู้สึกว่าปิ๊งป่องหายไปนานจนผิดสังเกต คนขับเกวียนจึงเริ่มออกตามหา ไม่นานเขาพบนายปิ๊งป่องนั่งยองๆ อยู่ในพงหญ้า

"อ้าว...อึอยู่รึ เออ เออ โทษที งั้นข้าไม่รบกวนแล้ว" คนขับเกวียนอมยิ้มละไม ก่อนจะเดินจากไป

"ช้าก่อนท่าน ! ข้าไม่ได้อุจจาระอยู่" ปิ๊งป่องลุกขึ้นยืนท่ามกลาง กอหญ้า แล้วบอกว่าเขามีวิธีเอาเกวียน ขึ้นจากหล่มแล้ว "ขอให้จงวางใจเชิญ ท่านไปพักผ่อนก่อน"แล้วปิ๊งป่องก็ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตามเดิม

คนขับเกวียนแอบมองปิ๊งป่องที่กำลังบรรจงใช้กรรไกรตัดเล็บค่อยๆ เล็มหญ้าด้วยความตั้งใจ เขายืนมองกิริยาอันสุขุมจนเพลินกระทั่งเวลาผ่านไปนานหลายชั่วยาม ก่อนจะออก จากภวังค์แล้วกลับไปจัดการเรื่องเกวียนตกหล่มต่อ

ดินเริ่มแห้ง น้ำเริ่มซึม จอร์จ เริ่มฟื้น ล้อที่ตกหล่มก็ถูกดันขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

"ท่านปิ๊งป่อง ! เกวียนขึ้นจากหล่มได้แล้ว ออกเดินทางกันต่อเถอะ"

สักพักปิ๊งป่องก็เดินกลับมาที่เกวียน คนขับเกวียนบอกเขาว่า "ขอบคุณจริงๆ ที่งานศิลปะการตกแต่งต้นไม้ใบหญ้าของเจ้าทำให้ข้าคิดได้ บางปัญหาเราก็แก้ไม่ได้ในทันที เพราะยิ่งแก้กลับทำให้ยิ่งแย่ลงไปอีก ด้วยกิริยาอันเยือกเย็นสุขุมเพื่อสยบปัญหาของเจ้า ทำให้เราผ่านปัญหานี้ไปได้"

"จริงๆ แล้ว ข้า..." ปิ๊งป่องพยายามจะบอกบางอย่าง

"ตอนแรกข้านึกว่าเจ้าจะไปนั่งทำอะไรโง่ๆ เสียอีก นึกไม่ถึงเลยว่าจะลึกซึ้งเพียงนี้ ใช้ได้นะเจ้าหนุ่ม เอาล่ะ ได้เวลาเดินทางต่อแล้ว" คนขับเกวียนเริ่มสั่งจอร์จให้เดินต่อ

...จริงๆ แล้วปิ๊งป่อง ตั้งใจจะไป ตัดหญ้าเอามาล่อให้จอร์จลากเกวียน ขึ้นจากเลนต่างหาก เพราะคิดเองว่าใช้อาหารล่อน่าจะได้ผลมากกว่าการขู่บังคับ (ใช้กรรไกรตัดเล็บไปตัดหญ้าเนี่ยนะเจ้าชาย เฮ้ออ...)

"สถานีต่อไป ! เหลียงซาน...เน็ก สะเตชั่น เหลียงซาน ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ปิ๊งป่องตะโกนกลบเกลื่อนความอาย n

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แนะนำ ติชมจ้า