วันอังคารที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2553

ปิ๊งป่องตอนที่ 3

บางมุม ที่น่ามอง - ใบพัด : คนขับเกวียนกับจอร์จ

Friday, May 09, 2003

โดยMGR ONLINE


"สถานีต่อไป ! อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ...เน็ก สะเตชั่น วิกโทรี่ โมนูเม็นต์ !"

คนขับเกวียนหยอกเย้าเพื่อนใหม่จากซัวเถาอย่างเจ้าชายปิ๊งป่อง* ด้วยความเป็นมิตรมากขึ้น หลังจากทราบว่า การที่ปิ๊งป่องพร้อมห่อผ้าคู่ใจ โผล่มาอยู่ในเกวียนเล่มนี้ได้ ก็เพราะอิทธิฤทธิ์ของเซียนเฒ่าท่านหนึ่งที่ตอบแทนการช่วยเหลือของเขาด้วยการส่งเขาไปที่ไหนบนโลกก็ได้ตามใจ ต้องการหนึ่งครั้ง เพียงแค่หลับตานึก

...คุณได้สิทธินั้นเดี๋ยวนี้ ว๊าบบ !...

แทนที่จะไปอยู่บนยอดเขา เหลียงซานอันเป็นจุดหมายที่คนหนุ่มมุ่งมั่นจะไปให้ถึง แต่กลับมาอยู่บนเกวียนของชายผู้หนึ่งซึ่งกำลังจะเดินทางไปสู่เหลียงซาน

...ไม่ได้เป็นความผิดพลาดในการจัดส่งของท่านเซียน แต่เป็นไปตามความต้องการที่ปิ๊งป่องนึกเองว่า หากได้ไปอยู่ในพาหนะที่จะไปสู่เขาเหลียงซานก็คงดี โดยลืมนึกไปว่าเขาว๊าบไปยังเขาเหลียงซานได้เลย ไม่ต้องนั่งเกวียนไป เฮ้ออ...(คนเขียน คิดพลางส่ายหัว)

สิ่งที่อยู่เบื้องหลังของเกวียน คือ สิ่งที่ทั้งปิ๊งป่องและคนขับเกวียนกำลังจะจากไป พวกเขาเรียกมันว่า "บ้าน"

ส่วนสิ่งที่อยู่หน้าเกวียนก็คือ "จอร์จ" วัวที่กำลังฉุดลากเขาทั้งสองไปสู่ "จุดหมาย" ซึ่งอยู่เบื้องหน้ามันอีกทีหนึ่ง

"เจ้าอยากไปเหลียงซานด้วย เหตุผลอันใดรึ" คนขับเกวียนเอ่ยถาม

"บอกตามตรง ข้าไม่รู้ รู้แต่ว่าอยากไป" ปิ๊งป่องตอบ และคิดในใจว่าคงต้องปกปิดเรื่องการเป็นเจ้าชายต่อคนขับเกวียน เพราะกลัวเขาจะวางตัวลำบาก

"แล้วเจ้ารู้หรือว่าบนนั้นมีอะไร" ปากคนขับก็ถามไป ขณะที่มือก็ บังคับจอร์จให้หลบไปทางซ้ายเพื่อให้พ้นจากหลุมลึก

..." ปิ๊งป่องเลี่ยงตอบ ด้วยการทำเป็นไม่ได้ยินคำถาม

"คนจำนวนไม่น้อยอยากไปที่นั่น บ้างก็คิดว่าบนนั้นจะเป็นแหล่งของสุดยอดวิทยายุทธที่จะทำให้เขาก้าวสู่ การเป็นผู้นำยุทธภพได้ในที่สุด บ้างก็ว่ามีทรัพย์สมบัติมากมายอยู่ข้างบน มากพอที่จะใช้ทองคำแทนขารองตู้เชียวแหละ หรือว่าเจ้าอยากจะไปหาสาวงามข้างบนนั้น" หนุ่มใหญ่แซวหนุ่มน้อย

"ผิดแล้วล่ะท่าน" ปิ๊งป่องโต้ทันควัน "สิ่งที่ท่านกล่าวมาทั้งหมดนั้น หาใช่จุดประสงค์ของข้าแม้แต่น้อย ข้าไปเพราะอยากไปก็เท่านั้น !" เจ้าชาย เริ่มฉุน คนขับเกวียนจึงเลิกเซ้าซี้

เส้นทางที่ทั้งสองกำลังประสบไม่ค่อยราบเรียบนัก บางช่วงก็เป็นหลุมเป็นบ่อ ถนนถูกตัดขาดจากพายุใหญ่ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อ 2-3 วันก่อน และตอนนี้ฝนห่าใหญ่กำลังเทลงมาอีกแล้ว !

เพียงไม่กี่นาที เส้นทางที่เหมือน กับหลุมขนมครก ก็ถูกเติมเต็มด้วยน้ำฝน ผิดแต่ว่าเป็นกระทะขนมครกรสช๊อกโกแล็ตที่ดูเหมือนคนหยอดจะเจตนาให้เปียกเท่าเทียมกันไปหมด จนดูไม่ออกแล้วว่าตรงไหนหลุมตรงไหนไม่หลุม

หนีไม่พ้นหรอกครับ ขณะที่คนขับกำลังพยายามพาเกวียนเข้าหลบฝนใต้ร่มไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านหน้า ไม่ทันไรล้อขวาของเกวียนก็ลงหลุม 18 จนได้...จ๋อม!

"โธ่...ซวยจริงๆ" ชายเจ้าของเกวียนรีบกระโดดฝ่าสายฝนลงไปเข็นเกวียนให้ขึ้นจากหลุม ส่วนปิ๊งป่องจะเป็นคนบังคับจอร์จให้ลากเกวียนขึ้นมา

ฝนยังคงหนาเม็ดอยู่ และล้อเกวียนก็ยังคงอยู่ในหลุมเช่นเดิม

ยิ่งพยายามจะเข็นให้ล้อขึ้นจากหลุม มันยิ่งบั่นให้ร่องเลนลึกลงไปอีก ตอนนี้ทั้งคนทั้งวัวก็ล้ากันหมดแล้ว

"ห่อผ้าที่พ่อมอบให้ เจ้าจงเปิดเฉพาะตอนมีเหตุการณ์คับขัน อย่าได้เปิดพร่ำเพื่อ ของทุกอย่างในนี้ เป็น ของจำเป็น ใช้ได้กับทุกสถานการณ์ ทุกยามที่คับขัน...ขอเพียงมีสติ" คำสอนของเสด็จป๋าแว่บเข้ามาใน หัวนายปิ๊งป่อง

"นี่คงเป็นภาวะคับขันแล้วกระมัง รถติดหล่มกลางถนนใหญ่ขนาดนี้ เกิดมีรถสิบลงสิบล้อตามมา เดี๋ยวจะลำบาก" ปิ๊งป่องคิดพลางควานมือลงไปในห่อผ้า

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แนะนำ ติชมจ้า