วันอังคารที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

นิทานผจญภัย ตอนที่ 1

Friday, April 25, 2003

โดย Manager Online บางมุมที่น่ามอง - ใบพัด : ห่อผ้าของปิ๊งป่อง

     มหากาพย์ที่คุณกำลังจะได้อ่านต่อไปนี้ เป็นเรื่องราวที่ถูก สมมติขึ้น ส่วนจะเกี่ยวข้องกับบุคคลใดหรือเปล่านั้น ต้องเรียนตามตรงว่า เกินปัญญาที่ผมจะไปสืบทราบ... ผู้รับบทพระเอก มีนามตามท้องเรื่องว่า "เจ้าชายปิ๊งป่อง" เป็นหนุ่มน้อยหน้าตาดี ที่มักคิดไปเองว่าเจ้าหญิงต่างเมืองมาหลงใหลยื้อแย่งตบตีไม่เว้นแต่ละวัน ซึ่งจริงๆ แล้ว มันไม่ได้เป็นเจ้าชงเจ้าชายอะไรกับเขาหรอก...คิดไปเองทั้งนั้น โชคดีที่คนละแวกบ้านไม่ถือสา พากันเรียกคนบ๊องส์อย่างปิ๊งป่องว่าเป็นเจ้าชายตามใจ(มัน) ปิ๊งป่องอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ในซัวเถา หมายใจว่าจะไปพิชิตยอดเขาเหลียงซานอันเลื่องชื่อให้ได้ก่อนวัยจะเหยียบ 30 (ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าบนนั้นมีอะไรบ้าง รู้แค่ว่าอยากไปแค่นั้นน่ะ) เส้นทางแม้นจะยาวไกล แต่คนหนุ่มแน่วแน่ว่าจะออกเดินทางไปพร้อมโชคชะตา และห่อผ้าคู่ชีพที่ภายในมีของใช้ "จำเป็น" ที่เสด็จพ่อมอบให้ อย่างที่โบราณว่าจริงๆ "ที่ใดมีโรงเตี้ยม ที่นั่นมีทุกข์"

ปิ๊งป่องแวะเข้าพักที่โรงเตี้ยมกลางแจ้งข้างทาง หลังเหนื่อยอ่อนจากการเดินเท้ามาตลอดหลายชั่วยาม เถ้าแก่เจ้าของโรงเตี้ยมมุงจาก พื้นดินลูกรังแห่งนี้ มาต้อนรับเจ้าชาย ปิ๊งป่องอย่างสุภาพว่า "เฮ้ย ! เองน่ะ ที่นั่งตรงนั้นมันของหัวหน้าพรรคเขาโว้ย ของเองต้องมานั่งตรงนี้" เจ้าชายยิ้มพร้อมส่ายหัว แล้วลุกไปนั่งที่โต๊ะตากแดดถัดไปอีก 2 โต๊ะตามที่เถ้าแก่เชิญ พร้อมกับสั่งข้าวหน้าเป็ด 1 จาน "อืม เถ้าแก่...ข้าขอข้าวหน้าเป็ดจานนึง แต่ไม่เอาเป็ดนะ เปลี่ยนเป็ดเป็นไก่ตอนสับ แล้วข้าวน่ะ ข้าขอเป็นข้าวมัน แล้วขอน้ำซุปด้วย" เถ้าแก่ขานรับเจ้าชายจากในครัวเป็นคำหยาบ

ข้าวมันไก่คำแรกยังไม่ทันได้เข้า ปากของปิ๊งป่อง ท่านหัวหน้าพรรค "ซัวรักเถา" ที่เถ้าแก่พูดถึง ก็เข้ามานั่งในร้านพร้อมกับสมาชิกพรรคอีกเป็นกระบุง เถ้าแก่จัดให้พวกนั้นนั่งที่วีไอพีที่แกจองไว้ให้ ให้ตายเถอะ วันแรกของการท่องยุทธภพของเจ้าชายก็มีเรื่องวุ่นเสียแล้ว เพราะทันทีที่พรรคซัวรักเถานั่งเก้าอี้กันครบ พรรค "ประเฉาซัวธา" ซึ่งเป็นพรรคคู่อริก็ยกพวกกันมาที่โรงเตี้ยมแห่งนี้เช่นกัน ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลง เพราะไม่ได้เป็นโปรดิวเซอร์ แต่เป็นนักรบที่เจอศัตรูเมื่อไหร่เป็นต้องฆ่า หันไปทางเถ้าแก่ก็หนีหัวซุกหัวซุนไปแล้ว เจ้าชายก็เตรียมจะเผ่นบ้าง ทว่าไม่ทันกาล เพราะสงครามย่อยๆ เริ่มขึ้นแล้ว ย้ากส์...โช้ง! เช้ง! ๆ ๆ... เพี้ยย!...โอยย...ตูม!...โครม! โต๊ะของเจ้าชายถูกผลกระทบของการต่อสู้ ทำให้จานข้าวมันไก่ที่อยู่ตรงหน้า คะมำลงไปที่พื้นดินเบื้องล่าง ! สมาชิกสองพรรคตีกันยกใหญ่แล้ว ใจหนึ่งก็กลัว โช้ง! เช้ง! ๆ ๆ ใจหนึ่งก็ทนงในศักดิ์ศรีของความเป็นเจ้าชาย โช้ง! เช้ง! ๆ ๆ จึงตัดสินใจเปิดห่อผ้าที่เสด็จพ่อมอบให้ไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน "ของทุกอย่างในนี้ เป็นของจำเป็น ใช้ได้กับทุกสถานการณ์ ทุกยามที่คับขัน...ขอเพียงมีสติ" คำของเสด็จป๋ายังอยู่ในโสตประสาท เจ้าชาย รีบควักของวิเศษออกมาจากห่ออย่าง ลนลาน หมายจะเอามาปกป้องตัวเอง

ต่อ ตอนจบ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แนะนำ ติชมจ้า